Jeuk en zweten

Gisteren moest ik opeens denken aan een tijdje geleden. Ik had kleren aan die ik eind vorig jaar op mijn werk ook een keer aanhad. Toen had ik ze net nieuw. Ik kreeg die dag complimenten van mijn collega's dat ik er zo leuk en hip uitzag en ondertussen heb ik me de hele dag zwaar kl*te gevoeld. Het was toen winter en ik had, zoals jullie waarschijnlijk weten, hele, hele erge jeuk. Ik verdroeg echt bijna niks en had dus ook kort daarvoor speciaal nieuwe kleren gekocht die zo min mogelijk irriteerden. Truien waren een drama want die prikten het meest, dus het was niet raar als ik te koud gekleed was. Die dag had ik een strakke spijkerbroek aan, een zwart bloesje en daaroverheen een wollen rode trui met diepe hals. Die trui kon omdat hij over het bloesje ging. Toch weerhield dat de jeuk er niet van om mij te irriteren. Daarnaast was ik de hele dag zo ontzettend aan het zweten. Ik herinner me die dag nog heel goed omdat een bloesje niet zo strak zit en je het zweten dus heel erg voelt. Achter mijn bureau zat ik met mijn sjaal onder mijn kleren gepropt om het maar niet zo te voelen. Mijn oksels voelden continu nat aan alsof ik net 8 rondjes rondom het gebouw had gelopen.
Gisteren droeg ik deze kleren weer. En, dat is nu al een tijdje zo, zonder erover na te denken. Tot ik weer een lichte klamme oksel voelde. Niks bijzonders, gewoon even actief geweest, maar het deed me weer aan een tijd geleden denken. Een jaar geleden alweer ging ik met mijn familie op ski-vakantie. En na de autoreis terug zou ik uit Amsterdam opgehaald worden door een jongen. We reden volgens mij vlakbij Arnhem toen ik zag dat ik enorme natte kringen in mijn t-shirtje had van het zweet. Tot aan Amsterdam heb ik met mijn armen in de lucht voor de koele blower gezeten, maar het hielp niks. Eenmaal aangekomen heb ik mijn zorgvuldig uitgekozen tenue omgewisseld voor een andere.
Ook een jaar geleden was ik op bezoek in Brussel bij Astrid die daar studeerde. We zouden dat weekend met wat vrienden naar Knokke gaan, aan het strand. Ik was niet helemaal lekker, maar niet heel erg ziek. In de auto droop het vocht langs mijn oksels naar beneden. Ik was daar met allemaal mensen die ik niet kende en voelde me zo diep ongelukkig. Astrid bleef maar stukjes wc-papier aangeven die 1 voor 1 binnen enkele seconden nat werden.
Gisteren droeg ik diezelfde kleren als vorig jaar en opeens besefte ik weer eens wat een ellende dat was. Maar wie had toch kunnen denken dat dit eruit voort zou komen en ervoor nodig zou zijn om die klachten te laten verdwijnen. Maar ooh ooh ooh wat ben ik blij dat die klachten weg zijn! Niet meer thuiskomen na het werk en linea recta met mijn voeten onder de koude douche, niet meer 's nachts om 5 uur in het logeerbed kruipen omdat Matthijs gek werd van het krabben en weer vroeg op moest, niet meer gillend, bloot met mijn armen wijd op de bank zitten en Bert bellen dat ik echt NIET meer kon, niet meer continu al die mensen die vroegen 'heb je nou nog steeds zo'n jeuk!?' of 'Roos! Hou als-je-blieft op met krabben....!!'.
Ik weet nog dat ik als verpleegkundige in het ziekenhuis altijd te doen had met patiënten die jeuk hadden of misselijk waren. Dan zei ik altijd dat je beter pijn kon hebben dan een van die twee dingen, dat was tenminste (meestal) goed te verhelpen. Wat dat betreft doe ik het niet zo handig... Nu ben ik de ellende van de jeuk en het zweten al bijna weer vergeten en dat is op zich natuurlijk een mooi mechanisme. Over een paar maanden is deze periode nog steeds een van de zwaarste en heftigste uit mijn leven, maar ik weet dat de herinneringen aan het overgeven, aan de kaakkrampen etc. behoorlijk snel weer naar de achtergrond zullen verdwijnen en daar kijk ik nu al naar uit!

PET-scan

Vandaag was het weer tijd voor de PET-scan... Ik vergat het continu de afgelopen dagen, maar gisteravond opeens toch nog in de stress. WAAAH ziekenhuis, misselijk, overgeven, in bed liggen..... Drama om niks, maar ja dat is de geest he. Vanochtend voelde ik me weer toppie en mocht ik niks eten maar moest ik wel een liter water drinken (en dat voor 7.45.... :-s). De eerste glazen gingen er soepel in, toen de antibiotica en nog wat glazen. Geen probleem. Vlak voor we weggingen werd ik toch wel heel misselijk. Vreemd aangezien ik helemaal niet gestrest was. En ja hoor. Daar kwam 1 liter water, plus wat rijstkorrels van de vorige avond er weer uit. Erg typisch, maar goed even bijkomen en toen op de fiets naar het ziekenhuis. Het was op zich geen probleem, ik moest daar ook nog een halve liter water drinken maar als ik misselijk werd mocht het ook minder. Je mag bij dit onderzoek voor de scan 1,5 uur niet praten en je inspannen (dus liggen op bed) en dat gaat prima met een tijdschrift. Af en toe een slok water, voelde niet slecht maar ook niet helemaal ok. Na de tweede keer plassen meteen weer terug en kwam ook dat water er weer uit. Heel gek. Waarschijnlijk komt het, zo zijn we er nu achter, door de antibiotica. De arts had de vorige keer al gevraagd of ik daar ook misselijk van werd maar dat dacht ik toen niet. Op zich is dat een mooie uitvinding aangezien ik de dagen na de chemo ook die antibiotica op een nuchtere maag slik en het dus veel misselijkheid kan verklaren! Dat zou toch mooi zijn....
Toen nog een uurtje in de scan en klaar was Roosje weer.
Daarna wel weer even heel gammel en ziekjes van dat overgeven en niet eten, maar ook dat krabbelde vanmiddag weer op. Over een weekje (dus hopelijk dinsdag) krijg ik de uitslag, maar eerst maandag nog een CT-scan...

Ooh enne ik heb vanmiddag een smoothie boek gescoord!!!

Viva La Donna!

Vandaag is het Viva La Donna dag!

"Op 29 mei 2007 gaat voor de tweede maal de Nationale Verwendag voor vrouwen met kanker van start. Deze dag wordt dan ook "Viva la Donna Day" genoemd. Vrouwen met kanker ontzien vaak tijdens en na de diagnose kanker en de bijbehorende zware behandelingen, hun gezin, kinderen, baan, partner of familie. "Gewoon doorgaan" is een veelgehoord motto. Daarom wil via la Donna iets voor al deze moedige vrouwen doen!"

Vandaag kunnen dus al deze (ex)kanker vrouwen gratis naar de schoonheidsspecialist om zich te laten verwennen. Ik ga zelf over 2 weken naar de schoonheidsspecialist voor deze dag want vandaag was al vol, maar ook ik ben al verwend... Van mijn schoonzusje en zwager kreeg ik een prachtige bos bloemen om mij te steunen in deze strijd en van mijn schoonouders een etentje! Superlief. En ik kijk al uit naar de anderhalf uur durende behandeling over 2 weken.... mmmmmm....

Gister ook een hele leuke dag gehad. Eerst naar Matthijs zijn passie: het TT-circuit met allemaal racende Fiat Abarthjes. In onze mooie Fiat cabrio mochten we op de paddock parkeren dus we hoorden er helemaal bij. Nog wat Ferrari's en Lamborghini's zien racen en toen hielden we het weer voor gezien. Helaas met regen dus op de terugweg met dakje dicht..
Daarna zijn we in Groningen uit eten geweest met vrienden om daarna een bezoekje te brengen aan de Grote Markt in Groningen waar al de hele dag allerlei dj's draaiden. 'S avonds was dat Armin van Buren dus groot feest. Mijn motto was: als je niet meer om 3 uur 's nachts kan dansen dan maar om 9 uur 's avonds op de grote markt!











Het filmpje kun je vinden op www.youtube.com en dan zoeken naar 'Armin van Buren - Grote markt Groningen'.

Smoothie taferelen

Magrita had vandaag een blender meegenomen om..... smoothies te maken! Toen we vanmiddag naar de film waren geweest was het alweer laat en dus ging we eerst eten. Terwijl Matthijs na het eten op de bank voor de tv lag, togen Magrita en ik naar de AH die nog open was om fruit en andere smoothie ingredienten in te slaan... Diepvriesfruit was het doel. Maar helaas... De meest luxe AH van Groningen verkoopt geen diepvriesfruit. "Alleen tijdens de feestdagen" meldde de verkoper. Ik opperde nog dat het bijna pinksteren is, maar helaas.. Toen maar naar het verse fruit. Eenmaal daar aangekomen was alles op, onrijp, te rijp of vreselijk duur. Daarbij wisten we toch eigenlijk ook niet zo goed wat er precies in moet zonder smoothie-receptenboek.
Magrita bracht heel voorzichtig ter sprake dat de smoothies van de AH in de bonus waren. Werd dit voorstel eerst nog hardhandig verworpen, na 10 minuten liepen we met 2 flessen kant en klare smoothies de winkel weer uit. Maar zo makkelijk laten wij ons natuurlijk niet kennen tegenover Matthijs. Struikelend van het lachen rolden we de trap omhoog de keuken in. 'Tja' meldden wij Matthijs 'het kostte wat, maar dan heb je ook wat!!'. In de keuken zei Magrita 'ik was de aardbeien gewoon even in het bakje hoor' en sneed met een mes op het aanrecht een denkbeeldige banaan in stukjes. Fluisterend voegde ze eraan toe: 'dat was de banaan!'. 'Ja' zei ik 'ik hoorde het!!'. Hahahahaha. Tranen over de wangen van het lachen, overigens zonder geluid, plastten we bijna in onze broek.. Zonder iets in de blender lieten we het apparaat een paar keer goed blenderen en met een boel 'oohs' en 'aaahs' leek het heel wat.. Daarna de fles kant-en-klare smoothie in de blender en met 3 glazen en een blender in de hand naar Matthijs. Ja dat was wel lekker. Magrita had het niet meer en piepte dat ze even naar de wc moest. Ik vroeg stoicijns of het wel zoet genoeg was, maar Matthijs vond het prima.
Tijd voor de 2e ronde: we hadden nog fruit voor een andere smoothie! Jaja 1 met mango en passievrucht... Af en toe was het opvallend lang stil vanuit de keuken omdat wij met de benen tegen elkaar geklemd en de adem inhoudend stonden te proesten van het lachen. Oooh wat is smoothies maken makkelijk! Dat heeft Matthijs ook gedacht. De 2e was ook erg lekker. 'Ja' opperde ik 'daar kan de AH niet aan tippen, of wel!?' Neee zei Matthijs ze zijn erg lekker! Toen hadden Magrita en ik het niet meer en schaterden we het uit. Het kwartje viel ook bij Matthijs en toen kwamen uiteraard de 'ik vond het al zo snel gaan...' en 'ik hoorde jullie al zo grinniken'. Al met al hadden wij een erg humoristische avond en 2 heeerlijke smoothies!!

Op de helft!! (6/12)

Even een berichtje vanaf de bank... Ik zit op de helft! Dat is op zich een feestje waard, maar echt in feeststemming voel ik me niet... Het gaat vandaag weer iets beter, maar de afgelopen dagen had ik het bijzonder zwaar. Op Vlieland had ik al erg last van misselijkheid en zag ik heel erg op tegen de ziekenhuisdag. Eenmaal bij de arts bleek dat alles goed ging (leuko's van 5.1) en we dus doorgingen. Ook het kaakincident werd besproken, de arts had me gewaarschuwd maar noooit verwacht dat het ook zou gebeuren. En toen het onderwerp misselijkheid. Ik zei dat ik zo vreselijk misselijk was en na wat doorvragen had hij er een heel duur woord voor wat ik niet meer weet. Maar het kwam erop neer dat de misselijkheid voor een heel groot deel psychisch is (tussen de oren :-)). Dat wordt absoluut niet gebagatalliseerd want de geest begint natuurlijk een steeds grotere rol te spelen. Zijn voorstel was om wat rustgevende tabletjes te nemen de dagen na de chemo om de aandacht wat af te leiden van alles wat er in mijn lijf gebeurt. Met tranen in mijn ogen stemde ik toe.
Eenmaal boven op de dagbehandeling aangekomen voelde ik me diep triest. Ik kwam op een zaaltje met stoelen (dus weer geen bed) en lag voor mijn gevoel vreselijk te kijk met mijn verdriet. En toen sloeg de paniek toe. Ik ben naar de wc gerend en heb daar vreselijk staan huilen en kokhalzen boven de wc. Eenmaal terug was ik na nog even uithuilen weer wat rustiger en zat het infuus er in 1 keer in. Direct daarna kotste ik alles er weer uit. Pure stress. Vreselijk, ik herkende mezelf niet meer. Gelukkig kwam er vrij snel een bed vrij en hebben we alle gordijnen dichtgetrokken. Toen ook Matthijs maar gebeld of hij ook wou komen. Met wat muziek in werd ik weer iets rustiger. Tot Matthijs door de gordijnen kwam. 3 Tranen en toen weer alles eruit gegooid. Matthijs (altijd even droog) vroeg of hij er zoo slecht uitzag... :-)
Na een oxazepammetje ging het alweer iets beter, al was het balanceren op een zeer dun lijntje.
Gisteren ging het lichamelijk redelijk goed. De oxazepam leek wat te helpen tegen de misselijkheid want ik heb zelfs niet overgegeven!! (en wel wat gegeten..) Wel was ik vrij suf en labiel. Zolang ik tv kijk gaat het goed dan wordt ik afgeleid. Toen ik 's avonds mezelf moest prikken sloegen opnieuw alle stoppen door. Totale irreele angst... 2 Prikjes luktten niet, het was te hard. Bert wilde het wel doen, maar ik was zoo bang. Vreselijk. Uiteindelijk heeft Bert geprikt en was ik totaal afgemat. Dit klinkt allemaal heel dramatisch, maar op zich gaat het best goed. Ik merk alleen dat alles, de kanker, de chemo's, de bijwerkingen, alles zijn tol eist. En de vraag is nu hoe daar mee om te gaan... De oxazepam lijkt in ieder geval wat te helpen en misschien toch meer tijd nemen om tussen de chemo's door ook over moeilijke dingen te praten. Ik lever nu ook elke keer weer iets in en dat maakt het natuurlijk ook steeds zwaarder. Maar we zijn nu op de helft! Jemig wat moet ik nog veel.. Maar vanaf nu wordt het aftellen!!
En... Alvast ter voorbereiding: Als ik klaar ben met de chemo's en weer enigzins opgeknapt ben geef ik een heeel groot 'kankervrij-feest'!! Dat jullie het maar vast weten!! ;-)

Vlieland

En toen was het weekend weer voorbij... Vrijdagavond ben ik naar Moena en familie vertrokken. De bedoeling was om vroeg naar bed te gaan, wat een beetje mislukte, maar de volgende dag ging om 6.15 de wekker. Ware het niet dat de lieve broer Arjen zo vriendelijk was ons om 5.45 te wekken.... Oef... Het mocht de pret niet drukken, nu was er toch nog tijd voor yoghurt met cruesli! Toen met de auto's op pad richting Harlingen. Moena en Arjen durfden het aan bij mij in de auto en na 1,5 uur lang hyperactiviteit van een oververmoeide Moena kwamen we (goddank!) heelhuids aan... Veel te vroeg... Na nog meer hyperactiviteit bij de boot betraden we de nieuwe superdeluxe veerboot richting Vlieland. Paspoorten bij ons want het is tenslotte Friesland, zaten we aan tafeltjes tegenover een glazen achterwand. Op Vlieland eerst even boodschappen en thuis een middagdutje. Ik was niet de enige die zijn ogen niet meer open kon houden dus dat kwam mooi uit.. Daarna nog even op een terrasje gezeten met een prosecco en brood met kroketten (ultiem vakantiegevoel!) en even geshopt (een superman badeend voor Matthijs en een zomerjasje voor mezelf) en een strandwandeling gemaakt.
De volgende dag was het echt super mooi weer! Buiten hebben we in de brandende zon ontbeten en de buiken bijgekleurd. Daarna naar het Posthuys gefietst. Uiteraard ik weer met Moena op de tandem als superduo. Er volgen nu eindelijk ook een keer foto's maar die heb ik nog niet.. Bij een iddillische strandovergang hebben we typisch Vlielandse koek genuttigd en nog even met de voetjes door de zee gewandeld. Onderweg nog een konijn in een konijnenhol gespot waar een heel klein babykonijntje in zat. Resultaat van een half uur doodstil voor het hol liggen: een foto van een donker konijnenhol zonder zichtbaar konijn.....
Bij het Posthuys lekker pannekoeken gegeten en toen betrok het weer, ging het waaien en werd het bibberen. De terugtocht was dan ook pittig.. Dus maar weer een middagdutje. Tja en dan ben je moe en komt de disndag toch wel weer erg dichtbij.. Dus eerst even bij Moena en later nog bij Arjen uitgehuild. Is ook niet moeilijk in de doodstille duinen met grijze lucht en een windje. Arjen noemde het een moment om ... (shit nou kan ik het woord niet meer bedenken..) te worden. Het kwam erop neer dat je dingen ging overdenken, filosoferen. Daarna ging het weer prima en hebben we heerlijk spelletjes met stuivers gespeeld (31en). En toen helaas helaas alweer naar huis op maandagochtend. Wat was ik graag gebleven... snif snotter snuif.. Maar ja, de plicht roept!

Om het leed wat te verzachten heb ik mezelf gisteravond nog even gruwelijk verwend met een nieuwe digitale camera... Die van mij was oud en slecht en nu heb ik de meest luxe, niet spiegelreflex, camera die er is. De beste camera van 2007! Joehoe! Qua uiterlijk zijn er wel wat mooiere, maar deze heeft 10x optische zoom en dan was dit echt het kleinste dat er was. Nou lijkt hij heel lelijk maar dat is niet zo... hahaha... Ik heb in ieder geval weer iets om me de komende dagen mee bezig te houden! En niet te vergeten was het natuurlijk ook bijzonder fijn om weer tegen Matthijs aan te kunnen kruipen... Maar dat spreekt voor zich!

Ik ben deze dag weer vol goede moed begonnen en ga deze lading chemo maar weer zo positief mogelijk tegemoet! Na deze krijg ik de PET en CT scan dus dat is wel leuk... Betekent helaas wel dat ik de komende week vaker naar het ziekenhuis moet, maar ja.. Zolang we geen primperan taferelen meer krijgen vind ik het best.

Later meer! Voor nu, een fijne dag en toedeliedokie! X

Sporty girl

Ik durf bijna geen nieuwe log te schrijven bang als ik ben om nieuwe lurkers te ontmoedigen zich alsnog te ontlurken... Echt ontzettend leuk al die reacties hier op de weblog en per mail van mensen die zich bekend maken!! Nog even voor de goede orde: iedereen is hier welkom en mag zo vaak rondneuzen als hij/zij wil. En het belangrijkste: ik vind het van niemand (!) raar om berichtjes te ontvangen!! Echt, dat is alleen maar leuk! Dus blijf vooral ontlurken, ik wacht in spanning af..

Ondertussen ben ik ook helemaal een sporty girl. Deze week twee keer aan het sporten geweest.. Matthijs denkt dat dit niet sportieve kind (ik dus) het alleen maar leuk vindt vanwege de zeer leuke fysiotherapeut, ik zeg dat dit komt door het sporten zelf (al helpt de zeer leuke fysio natuurlijk wel ;-) ).
Om eerst even eerdere berichten recht te zetten: mijn workout is wel wat anders dan die paar minuten fietsen en wat oefeningetjes die ik eerder heb beschreven! Poeh.. Fietsen, armspieren, beenspieren, buikspieren, nog meer arm- en beenspieren, borstspieren en dan nog een kwartier op zo'n loopapparaat. Ik had er zowaar spierpijn van! Dinsdag was de eerste keer echt sporten en ik was die dag moe en een beetje bllggh... Niet echt vrolijk dus. Ik fietsen, alleen en saai dus nog meer piekeren. Maar daarna flink aan de gewichten en vooral dat loopapparaat doet wonderen. Hartslag van 170, zweten en met stevige tred op weg. Toen ik weer in de auto zat realiseerde ik me opeens dat ik niet moe meer was en ook nog eens heel erg vrolijk!! Jippie! Daar deden we het dus voor... Vandaag leek na mijn zwaardere workout mijn hartslag zelfs wat rustiger, dus let maar op: over een jaar loop ik de marathon! (hahahaha lachtte zij zelf...)
Nog even een heerlijke Roos blunder: Toen ik voor het eerst op het loopparaat moest (dus geen band maar van die voetstappen die rondgaan en waar je met je armen meebeweegt) vroeg fysio Edwin of ik dat al vaker had gedaan. Nou, zei ik, nooit serieus maar ik heb er wel eens op gestaan. Ooh zegt hij.... Je loopt nu namelijk achteruit!!
(.....................dussss..............) Ja zei ik stoer, is je dat nog nooit opgevallen?? Dat doe ik altijd! hahaha... En toen: dat vertellen we dus aan niemand he!! Al die andere mensen lachen! *zucht*
Dus misschien ben ik volgend jaar wel de eerste die de marathon achteruit rent!! :-D

Maar goed... Zometeen ga ik heerlijk een weekendje naar Vlieland met Moena en haar familie. Lekker uitwaaien, fietsen (want dat kan ik nu weer!) en gezellig doen! Dan kan ik er dinsdag weer fris en fruitig tegenaan... En dan kan mijn altijd geweldige vriend er dinsdag ook weer tegenaan, ook niet onbelangrijk!