The End

Het is alweer heel erg lang geleden dat ik voor het laatst hier op de weblog een stukje schreef. In de laatste blogs kondigde ik al een aantal keer aan minder te gaan schrijven, maar af en toe was er toch iets wat ik nog wilde delen. 

Nu is het december en dus een maand met veel ijkpunten: sinterklaas, kerst, oud en nieuw. Deze ijkpunten zorgen voor flashbacks en dus ook voor het terugdenken aan vorig jaar. Vorig jaar was mijn haar nog maar enkele millimeters lang, vierde ik kortgeleden mijn grote kankervrij-feest en stonden we op het punt om onze welverdiende reis naar Thailand te maken. 

Nu zit ik hier op de bank met een bos krullen tot op mijn schouders een avond te vullen met het lezen van alle reacties die ik ooit op mijn weblog heb gehad. Door het lezen van de reacties reis ik zelf weer een beetje door alle belevenissen heen en lach me soms een ongeluk om berichtjes van enorme grappenmakers. 

Mijn leven bestaat nu niet meer uit kanker, gelukkig. Ik werk, voel me gezond, geniet zo veel mogelijk van het leven en gebruik weer flessen shampoo! Het gaat goed met me. En dat betekent ook dat dit echt het laatste bericht op mijn weblog is. Nog steeds krijg ik emails van lotgenoten die mijn weblog lezen en hoor ik dat mensen er steun aan hebben. Daarom sluit ik hem niet af, maar dit was het verhaal. Hoe het begon en hoe het eindigde. Mailen mag altijd, dat blijf ik leuk vinden. Maar mijn verhaal is afgesloten. En dit boek eindigt met een happy end:

En ze leefden nog lang en gelukkig!

Liefs Roos

Nacht van Groningen

Het is alweer een paar weken geleden maar op 1 mei was het weer de Nacht van Groningen. Oftewel: hardlopen! Vorig jaar had ik er net een chemo inzitten toen ik uit het raam keek en we allemaal fanatieke hardlopers langs zagen komen rennen. We hebben toen een tijdje uit het raam gehangen en uitgebreid gekeken naar de verschillende loopjes en outfits. Sommigen liepen 1 rondje, anderen zelfs 2 of 3 (6,4/14/21 km). Af en toe kwam er een bekende voorbij hebben we even hard gejoeld.

Tijdens de chemo’s ben ik al gaan sporten en in het najaar ben ik ook begonnen met hardlopen. Eerst alleen en later met Magrita. Fanatiek proberen we 3 keer per week te lopen. De eerste weken al na drie minuten totaal uitgeput, maar hoe langer hoe beter. In februari hebben we ons schema afgerond waardoor we 20 minuten achter elkaar konden hardlopen. En toen kwam de nacht van Groningen in zicht. Na wat peptalks van Matthijs en hardloopvriendin hebben we ons opgegeven voor de 4 mijl, 6,4 km. 2 Weken ervoor hebben we één keer getest hoe lang we het volhielden en hebben we 6,5 km volbracht. Op 1 mei (ik helemaal gesloopt van een paar dagen klussen en al weken niet hardgelopen en Magrita een driedubbele kater van koninginnenacht en –dag) verschenen we dan toch in de regen aan de start. Opeens herinnerde ik me vorig jaar weer: kotsmisselijk, kaal en doodziek uit het raam hangend kijkend naar alle gezonde sportievelingen. En nu, één jaar later, was ik één van die gezonde sportievelingen. Wat een contrast… Ok, het was nog niet echt een toptijd, maar gezien het afgelopen jaar ben ik allang trots dat ik gewoon 40 minuten kan hardlopen. Het blijft raar om te beseffen dat het laatste halfjaar zo vreselijk snel is gegaan terwijl dat halfjaar ervoor zo verschrikkelijk lang duurde. Alle ellende lijkt nu alweer zo ver weg, het gaat zo vreselijk goed! Onvoorstelbaar…. Mijn krullen worden steeds langer en mijn conditie is beter dan ooit. Deze zomer ziet er een stuk beter uit en ik ga er van genieten! En… natuurlijk heel veel hardlopen want die tijd… tja die moet natuurlijk beter!!

Februari 2008....

Jaaaaa ik ben er nog!! Kom je terug uit Thailand en dan zit je zo weer in het koude kikkerland stramien. Iedereen wil foto’s zien, souvenirs moeten uitgedeeld worden, verbouwingsplannen doorgesproken, verjaardagsfeestjes gevierd, het huis op orde gemaakt en natuurlijk weer aan het werk.

In Bangkok heb ik helemaal geen last gehad van een jetlag, maar hier in Nederland des te meer. Om drie uur ’s middags ging het licht uit en kon ik maar aan 1 ding denken: slapen! Maar zoals voorspeld ging het zes dagen later weer veel beter.

Nog even terug naar onze laatste week Thailand. Volgens mij was ik gebleven op Koh Phi Phi. Van daar zijn we met de boot, bus, boot naar Koh Phangan gegaan. Daar belandden we in een waar paradijsje. Een super hutje recht aan zee met een superleuk barretje op het strand tussen de palmbomen en een gruwelijk lekker restaurantje. (Cocogarden voor de liefhebber…) Echt geweldig. We hadden ook al zó veel gedaan en gezien dat we daar heerlijk tot rust konden komen. Een tempel vlakbij kon ons niet meer boeien, boekjes lezen en eten en slapen was alles wat we wilden. Heerlijk!! Hier in dit paradijsje vierde ik ook mijn 24^e verjaardag. ’S Ochtends om 7 uur was ik klaarwakker en kirde ik tegen Matthijs ‘ik ben jarig!!!!’ Matthijs draaide zich nog even om en ik ben gewapend met telefoon (voor de felicitatiesmsjes), boek en fototoestel naar buiten gegaan. Daar was het doodstil en kwam de zon net op. Liggend in een hangmatje met de zee onder me door stromend heb ik liggen kijken naar een krankzinnig mooie zonsopkomst. In één woord GEWELDIG! ’S Middags kreeg ik nog een cocktail aangeboden en verder hebben we ge-relaxed. Toen drong het ook heel erg tot me door hoe bijzonder het überhaupt is voor mij dat ik jarig was (jippie ik heb er weer een jaartje bij!) en ook dat ik dit op zo’n mooie manier mocht vieren. Zucht…. Zoals iemand al mailde: de tekst ‘lang zal ze leven’ krijgt opeens een hele andere betekenis…

Na een week relaxen zijn we teruggevlogen naar Bangkok waar we vreselijk hebben geshopt. En nu dus weer terug.

Ik krijg al verschillende mailtjes etc. van mensen die zich zorgen maken omdat het stil blijft. Dat is niet nodig. Verre van. Het gaat eigenlijk zo goed dat ik niet zoveel behoefte meer heb om hier te schrijven. Dat had ik al een beetje aangekondigd en hier dan het resultaat.

Nu zijn dit wel bijzondere weken en daar wil ik toch iets over zeggen.

Als eerste: het is bijna een jaar geleden dat mijn diagnose werd gesteld. 12 Februari om precies te zijn. Dat betekent dat sinds ik terug ben uit Thailand ik opeens heel erg geconfronteerd word met ‘precies een jaar geleden’ momenten. Zo reed ik voor mijn werk voor het eerst weer langs een tankstation waar ik vorig jaar een keer ’s ochtends de auto aan de kant van de weg heb gezet omdat ik in slaap viel voor een powernap. Ook is er nu de reclame voor de huishoudbeurs op tv. De echte weblogkenner weet nog dat ik vier dagen na de diagnose, vlak voor de operatie, met As en Niki naar de huishoudbeurs ben geweest. Totaal gestoord denk ik nu, maar toen hebben we een dag gelachen over haarversterkende producten.

Ook kreeg ik een uitnodiging voor de verjaardag van Moena en haar broer. Vorig jaar was dat vlak na mijn 2^e chemo en wilde ik er per sé bij zijn. Ik zie mezelf daar nog zitten. Proberen heel gezellig te doen en iedereen om mij heen hetzelfde. Maar zo moe. En toen mijn vader me daar uit het centrum van Amsterdam ophaalde heb ik zo vreselijk liggen brullen in de auto van pure ellende. Alles was toen nog één groot zwart gat. Geen idee hoe erg het nog zou worden en wat de uitkomst überhaupt zou zijn. Al die emoties komen nu bij dit soort confrontaties heel heftig terug. En, het gaat nu weer wat beter, die zorgen voor een continu gevaar van tranen. Lekker labiel zeg maar. Daar komt nog bij dat er in mijn omgeving een aantal nare dingen gebeuren met jonge mensen. Soms denk ik daardoor ‘wat heeft het allemaal voor zin!? Zoveel ellende…’ Maar ja. Zoals ik net al zei, het gaat nu weer veel beter en die dingen die me aan een jaar geleden doen denken (Valentijnsdag is er nog één!) zullen voorlopig wel blijven en zijn denk ik ook wel goed. Zal wel bij het verwerkingsproces horen hahaha…

Naast deze wat emotionele labiliteit gaat het verder goed. Heel goed! Zo goed zelfs dat ik mij deze week weer volledig beter heb gemeld op mijn werk! Een heuse mijlpaal! Verder heb ik ook mijn eerste school en huisbezoeken weer gepland. Helemaal back to work dus! Heerlijk! Ik moet zeggen dat ik best trots ben dat het zo goed gaat, ook conditioneel zoals in Thailand bleek. Heerlijk is het ook om weer met andermans problemen bezig te zijn in plaats van met die van jezelf. Een collega vroeg wanneer mijn volgende controle was en ik keek oprecht verbaasd. Ik moest haar het antwoord schuldig blijven en ook dat lijkt me een heel goed teken!

Dit is dus de stand van zaken op dit moment. Korte conclusie: het gaat goed! Dus geen zorgen… Tot laterrrr!!!

kikkers op de bbq en witte stranden

Vroeger hield ik vaak een boekje bij als ik op reis was met wat ik allemaal gedaan had per dag. Deze vakantie heb ik in Bangkok ook zo'n boekje gekocht (met pittig afdingen) maar er nog niks ingeschreven. Ikz et het gewoon op de weblog...

Nog even over de vorige blog. Vanuit het drukke Bangkok zijn we dus naar Ayutthauya gevlucht. Met de trein. Een echte Thaise ervaring: zittend op houten bankjes tegenover een monnik met de ramen zodanig open dat je met je er metje armen op kan leunen en met je hoofd naar buiten kan hangen.
In A. werd mijn oorpijn en ondertussen ook hoofd- en kaakpijn steeds erger en besloten we de volgende dag toch maar even een bezoekej aan het ziekenhuis te brengen. Op onze gehuurde fietsjes fietsen we er (lang leve de lonely planet!) zo naar toe. Buiten stond nog net '24 hour emergency' aangegeven maar eenmaal binnen de poorten geen woord Engels meer te bekennen. Binnen ook niemand die engels sprak. Na heel wat heen en weer gesleep werden we behoorlijk adequaat geholpen. Uiteindelijk werden we boven in een overvoille wachtkamer vol Thai neergezet en was het wachten op de KNO arts. Wij waren eigenlijk de attractie van de dag voor de Thai en dan met name voor de kinderen. Dat is hier eigenlijk de hele tijd al zo: die kinderen lachen en zwaaien naar ons en ondertussen bekruipt ons sterk het gevoel dat ze ons keihard uitlachen mar zwaaien we toch maar vrolijk terug.
Na heel lang wachten bij de KNO arts die ons probeerde duidelijk te maken dat mijn trommelvlies onstoken was, maar gelukkig nog net niet geknapt... fieuw... Echt een lading medicijnen meegekrgen waar je u tegen zegt en toen op de fiets weer verder naar de tempels.
Die avond met de nachttrein naarChiang Mai gegeaan. Ook een belevenis want daar moesten we 13 uur mee reizen. Maar eenmaalbinnen bleek dat we alleen stoelen hadden en geen bed. Wij dikke paniek. Wat bleek... Je kon de stoelen tot bedden omtoveren.. Hahaha...
Na een vrij saaie dag Chiang Mai vertrokken we de volgende ochtend naar de bergen voor de trekking. Eerst een ritje op olifanten. Omdat we maar met z'n 3en wa\ren mochten we alleen op de olifant. We hadden een vrij chagrijnige maar het leuek was dat we om de beurten op zn nek mochten zitten. Een uurtje echtb door de bush bush was errg grappg.
Daarna dus de bergen in met onze gids. Niks geen rustig wandelen... In de bloedhete zon de bergopklimmen. Echt loodzwaar maarMatthijs was beretrots dat ik dat bijzonder goed volhield. Onderweg een waterval om even af te koelen en weer verder. Uitgeput en totaal bezweet kwamen we aan in zijn dorp midden in de bergen. We sliepen bij het bergvolk de 'Karen', ze leven daar zonder stromend water, elketra, douche en slapen op de vloer. Wij dus ook. Super lieve mensen, maar steenkoud snachts. De volgende dag verder en savonds bij een waterval geslapen. Wederom op de grond. S vond bij het vuur kwam 1 van de mannen terug met gevangen kikkers in een fles die eerst van kant werder gemaakt om vervolgens speciaal vor ons op de bbq gegooid teworden!!! Matthijs heeftnog een stukje geproefd, de bikkel... Dag 3 liepen we naar beneden en was een andere waterval een welkome douche. Eenmal terug nog even raften, maardat was behoorlijk toeristisch en niet bijster spectaculair maar wel erg leuk.
Daarna zijn we gister nar Phuket gevlogen om daar 1 nachtdoor te brengen. We hebben het fenomeen 'pingpongshow' meegemaakt waarover ik de details hier niet zal verspreiden. Maar Matthijs was in shock en ikkwam niet meer bij...
Vandaag met de boot naar Phi Phi gegaan. Het aankomen ergens blijft vrij heftig. Het is hier in het zuiden echt bloed en bloedheet en een chaos van aan je arm trekkende mensen. Maar we hebben een hotel, zijn ernstig verbrand en gaan ons morgen enj overmorgen in een ultraluxe hotel laten verwennen voor M. zijn verjaardag.
Wel heel bizar om hier zo met de tsunami geconfronteerd teworden. Sommige plekken zijn echt nog een puinhoop en veral staan 'tsunami evacuatieroute borden'. We liepen net door het memorial parkje en dan zie je al die foto's van zulke jongemensen net als wij op dit eiland vakantievierend. De ramp leek zo ver weg en het is zo bizar om daar nu te staan en de paniek en ellende voor te stellen. Bah. Ik moest even een paar tranen wegpinken, waarop M zei: mooi dat je huilt... :-S Mooi!? hahaha hij bedoelde lief vanwege het medeleven. Maar goed tot zover. Ik ga mijn arme huidje schoonspoelen en insmeren, en zo nog even een gezichtsbehandeling laten doen van 6 euro.. Hihi...
Dikke knuffels van ons!

veeeel tempels en een ziekenhuisbezoek

Ooh echt heel zuur dit.... Heb net een half uur zitten typen is alles weg.... %()%()/%&¤&(%#



Nou ja t kwam er in het heel kort op neer dat we leuek dagen in Bangkok hebben gehad en we daarna met de trein naar Ayutthaya zijn gegaan. Daar ben ik naar het ziekenhuis geweest omdat ik zoän oorpijn had en stokdoof was. Werd steeds erger. Nu een heeeele lading medicijnen en dat helpt. Daarna heel veel mooie tempels gezien en vannacht met de nachttrein naar Chiang Mai gereisd. Het hoge Noorden. Nog steeds heel erg warm en mooi. Morgen gaan we 3 dagen op trekking door de bergen, beetje wandelen, olifanten rijden, raften en bij de bergvolken slapen. Leuk!

Nu ga ik slapen. Ik had hier een A4tje volgetypt maar krijg te niet meer terug... Helaas....

Het is leuk en warm, en de vakantiestemming komt er steeds meer in nu we uit de drukte weg zijn..



Knuffels uit het verre Oosten

News from Thailand!!

Hallo allemaal!

Ik wou nog een berichtje schrijven dat alles is goedgekomen. Maar ja eenmaal met paspoort in de hand waren we ook zo vertrokken. En sinds gister zijn we er dus.
De vlucht was prima, bijzonder slecht eten, maar ja. Ik heb geen oog dichtgedaan. Om 2 uur snachts moesten we eigenlijk alweer 'wakker' zijn voor het ontbijt en om 4 uur landden we. Toen was het hier ondertussen al 10 uur 's ochtends.

Meteen in het diepe op het vliegveld. Honderden taxichauffeurs die aan je arm hangen, maar Roos was goed voorbereidt dus liepen we naar de juiste rij waar we gewoon een kaartje kregen etc.
Hotel gevonden na aanraden van collega van Matthijs en onze eerste Thaise maaltijd genuttigd op straat: jummie! Daarna door de stad gebanjerd. We zitten in een rustig ultra relaxed deel van de backpackerswijk. Gisteravond helemaal kapot om 9 uur gaan slapen. Vannacht had Matthijs z'n jetlack te pakken dus die heeft flink wakker gelegen. Ik uitgerust ook weer in slaap gevallen en daarna niet meer wakker te krijgen.

Vandaag een topdag! Eerst naar Kao San, DE drukke backpackersstraat. We wilden een taxi/tuk tuk naar het grote paleis, maar de tuk tuk driver zei dat die dicht was. Nu was ik iets TE goed voorbereidt ('Nee Matthijs dat zeggen ze altijd!!) dus wij weggelopen: dan zoeken we het zelf wel. Daar aangkomen: dicht. Chips. Nah ja daar was een man die ons dat vertelde en vevolgens onze dag ging uittekenen. Vervolgens een prive tuk tuk voor ons aanhield en wij op weg. Van een tempel naar een kleermakershuis (zij zijn 1 week in het jaar open, vandaag laatste dag, en maken kleren voor Prada etc!!!) Matthijs een pak van kasjmer en Roos een opmaatgemaakte blouse en kasjmeren jas! Geen geld... Echt nmiet! Daarna naar de officiele VVV want laatste dag met korting voor toeristen ofzo (de tuk tuk was ook maar 40 baht = ongeveer 1 euro) dus daar de rest van de reis geboekt. Toch wel zo relaxed want het is hoogseizoen en dat is toch goedkoper dan ter plekke regelen. Niet vanuit NL maar wel vanuit Bangkok zelf. Dit is ons reisschema:

gister t/m maandag Bangkok, 's avonds met de trein naar Ayuthhaya
Wo. Ayuthhaya, 's avonds nachttrein naar Chiang Mai
Do. Chiang Mai
Vr. t/m zo. Trekking Chiang Mai
Ma. Vlucht (via bangkok) naar Phuket
Di. t/m vr. ( Boot ) naar Kho Pi Pi
Vr. boot - bus - boot naar Ko Pha Ngan
t/m wo. Ko Pha Ngan
wo. boot - nachttrein naar Bangkok
wo. t/m vr. (winkelen!!) in Bangkok

Nou zo dus. Oh en ik heb net ook nog een echte (ja echt!!) Thaise saffieren ring gekocht.
Nu zijn we weer terug na een dagje met een noodvaart door Bnagkok heen gesjeesd te zijn. We gaan wat eten (2 borden voor 1 euro) en daarna massage (half uur voor 2 euro). Iemand jaloers!?!? ;-)

Thai boxen van vanavond gaat niet lukken want de zus van de koning is overleden. Die man wordt hier trouwens OVERAL geeerd, Willem Alexander zal er jaloers op zijn..

Dit is een beetje een rommelig stukje, maar de muntjes zijn zo op... Oh lekkere broeken enzo kosten hier 2 euro! Ik had niks mee hoeven nemen hahaha.. Maar goed wij gaan weer verder chillen. Dikke zoen van ons!! vanuit het altijd mooie Bangkok!!

Stress!!!!

En toen was het opeens 2 januari… Bij deze willen wij allereerst dan ook iedereen een heel gelukkig, mooi, warm en vooral gezond 2008 toewensen!!

Hier in het hoge en koude noorden (Groningen…) begint het nieuwe jaar vooral met slecht zicht en veel stress. Na de viering van een voor mij toch wel bijzondere jaarwisseling togen wij met vrienden die heerlijk voor ons gekookt hadden naar buiten voor een blik op het vuurwerk. Het was al behoorlijk mistig, dus onze dure vuurpijlen die zo hoog kwamen gingen letterlijk in mist op. Toen we ’s nachts terug naar huis gingen was de mist echt extreem. En dan bedoel ik écht extreem. Fietsen was te gevaarlijk omdat je maar tot een meter voor je zicht had. Gelukkig kende ik de weg heel goed, maar zelfs dan was het nog heel makkelijk om te verdwalen. Een straat doemde pas op als je er voor stond, maar het was een pure gok of het wel de goede straat was. Twee mensen stonden 5 meter van elkaar te bellen: ‘Ja maar waar ben je dan?’

‘Ik ook… Maar waar sta jij dan?’

Toen we een fietspad overstaken doemde er opeens een jongen op die heel verdwaasd vroeg of hij zo naar de stad fietste, ‘uhm’ zei ik, ‘nee je moet hier rechts, je staat nu voor het ziekenhuis!’ Die jongen stomverbaasd.

Lopen we even verder opeens tegen twee politieagenten aan die ons er niet doorlieten omdat er drie huizen in de brand stonden. Ergens hoorden we wel de brandweerwagens water pompen, maar niks wat er op wees dat een paar meter verderop een heftige brand woedde. Het is moeilijk voor te stellen, maar dit heb ik echt nog nooit meegemaakt.

Maar goed. Toen was het 2008 en kwam onze reis naar het verre Oosten toch wel heel erg dichtbij. En toen dus stress. Gisteravond zat ik helemaal uitgeteld van de feestjes op de bank tussen stapels gewassen kleren die al dan niet mee gaan naar Thailand en stuitte ik op een website over Thailand die ik nog niet kende. Terwijl ik een beetje door alle do’s en dont’s aan het surfen was viel mijn oog opeens geheel toevallig op een zinnetje in de tekst.

De afgelopen maanden heb ik getracht te zorgen dat alles voor deze reis tot in de puntjes verzorgd was. Dus niet de reis zelf, maar wel alle randvoorwaarden. Inentingen geregeld, medicijnen, verzekeringgegevens en de paspoorten. Matthijs zijn paspoort gecheckt en mijn eigen. Een paspoort moet nog drie maanden geldig zijn na terugkomst uit Thailand. Dacht ik. Niet dus. Zes maanden. Las ik gister. Laat mijn paspoort nou net aflopen in mei 2008. Dat is geen zes, maar 3,5 maand na terugkomst. En laat ik daar dus een dag voor vertrek achterkomen….

Het stomme is dat ik het nog heel goed nagekeken heb. Ik heb zelfs nog overwogen om mijn paspoort voor de zekerheid al te laten verlengen omdat 3,5 maand wel heel krap is. Maar ja drie maand is drie maand dacht ik dus moet goed komen.

Daar zag ik gisteravond toch mooi even het hele Thailand avontuur aan mijn neus voorbijgaan. Door de vermoeidheid trok ik het even bijzonder slecht en heb ik vreselijk zitten janken om deze stommiteit.

Na een bijzonder slechte nacht was ik vanochtend om negen uur al bij de huisarts geweest, had ik al pasfoto’s laten maken en zat ik al bij het gemeentehuis om een spoedpaspoort aan te vragen. Morgen om negen uur haal ik hem op en dan kunnen we ‘gewoon’ om 11 uur richting Dusseldorf vertrekken. Nu loop alles weer volgens planning en liepen wij net door een heuse sneeuwbui. Die pikken we dus ook nog even mee…

Morgen vliegen we om 17.20 en 25 januari komen we om ongeveer zes uur ’s avonds weer terug. We zijn ondertussen al ingecheckt dus nu kan er echt niks meer misgaan! (Hoop ik…..)