Wat zit je haar leuk!

Het is een willekeurige donderdag. Om precies te zijn gister. Ik sta me om te kleden in de sportschool voor een stevige work-out. Met mijn sportkleren aan en mijn hartslagmeter om werp ik nog een laatste blik in de spiegel voordat ik me de zaal in begeef. Ik zie er hetzelfde uit als vijf minuten daarvoor alleen nu met sportkleren aan. Op dat moment breng ik spontaan mijn hand naar mijn hoofd en aai in één beweging mijn haar schuin opzij. Het gebeurt bijna onbewust, maar vlak voor ik mijn hoofd afdraai om te gaan sporten blijf ik verbouwereerd staan kijken naar het resultaat van een bijna onnoemenswaardige handeling. In één seconde heb ik van mijn aangroeiende haar een waar kapsel gecreëerd. Om mijn mentale gesteldheid te controleren veeg ik snel mijn haar weer recht en daarna weer scheef. Het is echt een groot verschil. Ik lach mezelf toe in de spiegel. Verbaasd dat ik dit niet eerder bedacht had.

Als ik uitgespeeld ben draai ik me om en begeef me op de hometrainer. Als Edwin komt kijken blijft hij naast mij staan en blijft gefascineerd naar mijn hoofd kijken. Hij merkt op dat het alweer zo groeit en bijna weer ‘echt’ is. Ik vertel haast beschamend dat ik net heb ontdekt dat ik mijn haar schuin kan dragen. God wat klinkt dat belachelijk.

’S Avonds ben ik in gesprek een vriend. Middenin mijn (uiterst boeiende) verhaal breekt hij opeens in. ‘Wat zit je haar leuk!’ Ha ha denk en zeg ik. ‘Nee echt! Wat zit het leuk!’ Ik moet heel hard lachen. Het lijkt bijna een slechte grap om tegen een bijna kaal iemand te zeggen dat zijn haar zo leuk zit. Maar het was heel serieus. Opnieuw enigszins verbaasd, maar ook enigszins trots denk ik terug aan het spiegelmoment eerder die dag.

Nog een paar uur later stormen Astrid en Dali ons huis binnen. Zij komen met heugelijk nieuws, maar middenin hun verhaal kapt ook As opeens haar verhaal af: ‘wat heb je met je haar gedaan? Ben je naar de kapper geweest? Het zit echt leuk!’

Mijn dag kon niet meer stuk. Normaal is een opmerking over je enige kapsel amper het noemen waard, maar dat dat nu opeens zoveel indruk maakt, daar kan ik zelfs heel hard om lachen. Zeker na één simpel handgebaar.

Omdat iedereen nu opeens erg gefocust is op mijn haar heb ik vandaag dan ook maar mijn eerste bezoekje aan de kapper gebracht. Dan denk je, what can a men do? Nou best veel. Hij knipte er lustig op los. Nu viel ik midden in zijn verhaal in. ‘Weet je wel hoe eng dat voor mij is dat je mijn haar eraf knipt?! Ik ben een halfjaar lang blij geweest met elke millimeter en nu knip jij het er gewoon af!’ Het valt gelukkig mee, alle haartjes hebben nu weer één lengte dus ik loop er niet meer zo slordig bij (mocht het jullie opgevallen zijn hahahaha). De knipbeurt was ook nog gratis en nu hoor ik er dus weer helemaal bij in hairfashion industry!

Haargroei?!?!?!

Na de vreselijke dipweek vorige week, gaat het nu alweer wat beter. Ik doe rustig aan, voor mijn doen en ben bij vlagen heel erg moe. Vooral als ik me langer op iets moet concentreren ben ik na korte tijd helemaal af. Ik kan dan wel gewoon iets anders gaan doen, maar me langer intesief in een gesprek of discussie mengen gaat dan heel moeizaam.
Ik ben de hele week een beetje bezig met het organiseren van de verbouwing van mijn huis. Waar moet wat, welke keuken, kranen, waar moeten lichtpunten en schakelaars... Jeetjemina daar komt nog heel wat bij kijken. Maar als het straks af is, is het een echt paleisje!! Ik verheug me er ontzettend op. De verbouwing gaat goed. De keuken en badkamer zijn er helemaal uit en de riolering is bijna onder de grond. Binnenkort echt weer opbouwen!
Verder rommel ik wat aan in huis, val wat vrienden en bekenden lastig die in de buurt zijn, ga totaal inefficient met mijn tijd om en werk ik af en toe wat. Dat laatste stelt nog niet echt veel voor. Twee uur is echt heel kort en ik heb echt de neiging binnenkort even een dagje mail te checken en me op de hoogte te laten brengen van alle ontwikkelingen. Maar ik ben na vorige week nog wel een beetje voorzichtig met mijn energie. Dinsdag hadden we vakgroepoverleg met deverpleegkundige en toen bleek dat er aan de ene kant heel veel gebeurt is het afgelopen halfjaar en aan de andere kant alles nog precies hetzelfde is. Heel bizar! Er is door formatieverschuiving wel besloten dat ik alleen nog maar in Emmen ga werken en niet meer in Hoogeveen, dat is voor mij wel veel rustiger.

Met mijn haar gaat het ook heel goed! Alles groeit weer als een gek... En op sommige plekken is dat minder gewenst. Die kinharen mochten wel wegblijven... hahaha GRAPJE!!
Nee maar ik merk wel dat alles weer op het oude tempo groeit. Mijn haar wordt weer veel dikker, maar echt heel hard gaat het nog niet. Alhoewel de schoonheidsspecialiste het vanmiddag behoorlijk goed in de war wist te krijgen! Ik ga trouwens al enige tijd zonder pet over straat sinds velen me duidelijk hebben gemaakt dat het Echt kan. Ik ben er achter gekomen dat als ik zelf heel onzeker ben ik iedereen aankijk of zij naar mij kijken. Uiteraard kijkt iedereen me dan aan en denkt waarschijnlijk: waarom kijkt dat rare mens naar mij?? Als ik niet meer zo kijk, kijken zij ook minder. Hoewel vooral jongeren dat goed kunnen, kijken. Sommigen staren je echt ongegeneerd na en ik vraag me dan altijd af wat ze denken. Denken ze dat ik ziek ben geweest? Of dat ik cool wil zijn alla Britney? Geen idee. Het kan me ook niet echt meer boeien. Toch word ik er soms wel kwaad van. Wat geeft mensen het recht om je zoo aan te gapen. En dan elkaar aanstoten en giechelen. Er rust nog steeds een taboe op een kale kop. En ik ben niet eens echt kaal. Waarom zouden mensen het eigenlijk niet mogen zien? Ik ben toch nog steeds Roos? Kaal of niet kaal. Ik ga me daar niet voor schamen! Zo! hahaha....

Bold AND beautiful

Vandaag was het dan zover. Elke keer als ik in de spiegel keek zonder petje op vond ik mezelf zo lelijk. Ik wou mijn haar er ook af hebben voor de laatste chemo, maar om echt de beslissing te nemen was ook niet echt makkelijk. Moena slaapt een paar dagen bij mij dus vanochtend moest het maar gebeuren.

Na eerst even goed de make-up opgedaan te hebben, anders schrik ik helemaal zo van het eind resultaat, stonden we klaar in de badkamer. De tondeuse van Matthijs in de hand keek ik bibberend naar de spiegel. Ik was vooral heel bang dat de accu het halverwege zou begeven en ik als een of andere half kale creep door het leven zou moeten gaan. Zonder na te denken heb ik het apparaat maar meteen boven op mijn hoofd gezet, dus toen kon ik niet meer terug. Echt heel maf om te doen. Je hoofd kaal scheren, dat zou ik normaal nooit doen. Maar goed we hebben hard gelachen en een goede fotosessie gedaan. Het resultaat zien jullie hieronder. Toen het eraf was dacht ik: dit had ik veel eerder moeten doen! Ik ben liever ook niet kaal, maar ik voel me nu niet lelijk en dat deed ik met dat dode bosje haar wel. Dus vanmiddag lag ik met een kale (of eigenlijk gemillimeterde kop) aan de Hoornseplas en heb ik voor het eerst van mijn leven mijn hoofd ingesmeerd met zonnebrand.

Ooh ja, Moena moest natuurlijk wel even haar handtekening achterlaten op mijn hoofd dus vandaar het ene kale plekje op mijn achterhoofd!

Back to business...

Het weekend was heerlijk! Na een beetje een sneu begin (het was erg druk op de boot en dus zat er niks anders op dan met een mondkapje op in de boot te zitten aangezien het buiten te koud was.. Met een sjaal er nog overheen en mijn pet op leek ik net een moslimterrorist. Maar dan wel een sneue want echt blij voelde ik me niet.) zat de sfeer er goed in. Leuk appartement (boszicht), leuke mensen (Moena, Astrid, Niki en ik natuurlijk), iets minder leuk weer (8 graden) en erg leuke omgeving (Schiermonnikoog). Bepakt en bezakt alsof we 6 maanden gingen backpacken kwamen we aan (we ontdekten dat Moena tot ons aller verbazing het meest een meisje was met de grootste hoeveelheid bagage) met de taxi. Boodschappen gedaan en daarna met een ondergaande zon over het strand gewandeld.

 

De volgende dag hebben we een heel stuk gefietst, wederom op tandems alleen heb ik nu ook getrapt! Moena nam de heuveltjes dus leek het voor mij net een plat landschap, ideaal... Uit de wind was de zon ook lekker warm dus na uitgebreid vertoeft te hebben op een terrasje zijn we ook nog even naar zee gelopen. 's avonds hebben we na party en co en clans, 'wie ben ik' gespeelt. Zie de zeer charmante foto's.

 

Zondag was het op ons terrasje uit de wind bloedjeheet en hebben we dus heerlijk liggen zonnebaden en zijn we allemaal heerlijk bruin geworden. Ik moest mijn litteken van de dames goed insmeren wat ik dus uiteraard ook deed.. Gevolg: een hele schattige witte vlek in mijn hals! :-)

Al met al een zeer geslaagd weekend!

Chemo
En gister dus weer chemo. De kans was heel groot dat het niet door zou gaan dus ik was vrij rustig. Eenmaal in het ziekenhuis had ik er totaal geen zin meer in. Doe mij maar een weekje later dacht ik. Maar goed na lang wachten (het went nog steeds niet) bij de arts. De leuko's waren wederom veel te laag: 1,3. Toch wou hij even hard doorstomen. Hij gaf aan dat veel artsen nu afgehaakt zouden zijn en het met deze bloedwaardes niet aan zouden durven, maar ook dat zij ondertussen ook weten hoe belangrijk het is dat de chemo erin gaat. Het blijft natuurlijk een kwaadaardige ziekte. Dat betekent dat ik die antiobiotica blijf slikken en dat ik vandaag, de dag na de chemo, een injectie krijg met groeihormonen. Dat is een soort EPO maar dan voor de witte bloedlichaampjes. Dat krijg ik in het vervolg elke keer na de chemo. Vanmiddag ga ik naar het ziekenhuis om dat spuitje zelf onder begeleiding in te spuiten. Dan kan ik het de volgende keren gewoon zelf thuis doen. Tja, je bent verpleegkundige of je bent het niet..

Quizvraag

Ik wil graag een quiz in het leven roepen. Iedereen mag in de reacties een gooi doen mits je het antwoord niet weet:

Hoe duur is 1 spuitje met die groeihormonen die ik 1x in de 2 weken krijg?

De vorige keer namen we al een risico om de chemo door te laten gaan bij 1,7 nu dus een nog groter risico dan toen. Dat betekent dat ik vreselijk op moet passen op infecties en bij koorts linea recta naar het ziekenhuis moet. De arts vond wel dat ik gewoon moest blijven leven dus buiten in wat drukte op een terassje bijvoorbeeld mag wel. Daarnaast krijg ik de volgende keer een longfoto en eind mei een PET-scan. Als er op die PET-scan geen kanker meer te zien is en ik toch last krijg van infecties dan kan er besloten worden om de chemo te staken en over te gaan op bestraling. Als de infecties uitblijven en de leuko's niet verder dalen dan gaan we gewoon door. Weer een hele onzekerheid erbij dus, maar ja.

Omdat ik er niet echt op gerekend had kwamen er toch even wat tranen. Het prikken ging weer niet goed en in het ziekenhuis was ik al kotsmisselijk. Ook 's avonds thuis was ik heel erg misselijk. Weer iets nieuws. Wel wat gegeten, maar moeite om alles binnen te houden. Dat ging vannacht dan ook mis. Om 2.40 uur maaktte ik snel Matthijs wakker: 'Matthijs wakker worden', '... mmmm.. ik ben al wakker....', Yeah right..: 'NU!', 'huh wat?!' BLLGGHH!! Daar kwam het al. Vreselijk vies. En zo onverwachts op de hele nuchtere maag trok Matthijs het ook bijzonder slecht. Al met al hield hij het binnen en luchtte het bij mij aardig op.. Om half 5 viel ik weer in slaap en nu gaat het redelijk. Zeer summier drink en eet ik wat en zometeen om 14.00 gaan we naar het ziekenhuis.

De 4e zit er in ieder geval weer in... Ben ik met koninginnedag weer een beetje op de been..

ZOMER!!!

En toen was het zomer! In april.... Onvoorstelbaar. Ik liep net buiten om iets in mijn auto te leggen en toen besefte ik dat zo'n avond als vanavond niet vaak voorkomt. Het was 22.00, en buiten nog warmer dan binnen. Dat komt in de zomer natuurlijk wel vaker voor een zomerse zwoele avond, maar nu was hte donker. Daardoor voelde het buitenlands. Normaal zijn dit soort avonden er in juli of augustus en dan is het nu nog licht. Even waande ik mij in een wereldstad als Madrid. Donker met overal lichtjes in een luchtig zomerjurkje op slippertjes met hier en daar de geluiden van dronken studenten, een ambulance, lachende mensen.... Het waren een erg fijne 5 minuten!

Maar goed. De ergste dagen zitten er weer op. Het was niet zo vreselijk als de vorige keer, maar dit keer heb ik wel 2 keer overgegeven. De dag na de chemo ben ik zoals jullie hebben gemerkt in bed gebleven. Dit beviel best goed. 'S middags werd ik wel wat beroerder dus dacht ik dat het misschien lekker was om even in bad te gaan. Ik lag er amper 5 minuten in toen Matthijs bovenkwam en het te warm vond. Het ging best goed, maar het was ook wel weer genoeg. Dus het water weer weg en ik omhoog terwijl Matthijs mij afdroogde. Toen ging het niet meer zo goed. Ik werd helemaal beroerd en duizelig. Hijgend puffend en huilend zat ik op de rand van het bad te draaien en te tollen. Ik dacht dat ik flauw ging vallen. Na een tijdje zei ik 'ik moet kotsen' en half kokhalsend kwam na een paar keer alles eruit. Huilend en trillend stond ik daar in de badkamer, bloot, met Matthijs en Astrid erbij in de gootsteen over te geven. De schaamte voorbij. Vreselijk... Daarna maar snel weer in bed gedoken en weer iets geleerd: Een dag na de chemo in bad is geen goed idee...
De dag erna (donderdag) ging het redelijk. Beroerd maar niet zo verschrikkelijk erg als de vorige keer. Vrijdag was Astrid er weer. Ik was net wakker, had nog niks gegeten of gedronken, maar op de bank opeens een kokhals. Ik strompelend naar de keuken en ja hoor. In ongeveer 6 keer kwam alles wat er in zat (dus voornamelijk maagzuur) eruit. Dat was wel even schrikken want dat verwacht je niet de laatste dag dat je je ziek zou moeten voelen. Weer was alles dus anders..

Gister had ik een hele zware dag. Lichamelijk ging het weer wat beter en juist daardoor is er weer meer plek voor andere gedachten. En die komen soms hard aan. Dan is het besef er dat ik niet gewoon 5 dagen misselijk ben of een griepje heb, maar dat ik gewoon kanker heb. Kanker. En dat dit nog 9 keer moet, elke 2 weken weer. Ik kan het niet meer... Ik wil het niet meer... Ik KAN niet meer... Zwaar depressief en alleen maar huilen. Matthijs probeerde me eruit te trekken en probeerde vooral ook mij mezelf eruit te laten trekken. Dat laatste was onmogelijk. Matthijs vroeg wat ik leuk vind om te doen, wara ik energie uit haal. En dat is nou net het probleem. Alles waar ik energie uithaal mag ik niet meer. Even de stad in lopen, wat door winkels rommelen, op een terrasje zitten, uit eten, naar de bioscoop gaan... Al die dingen die me op de been zouden houden zijn ook nog eens weggevallen. Maar goed ik wil het er niet te lang over hebben. We hebben met de cabrio gereden en dat hielp een stuk. En vandaag hebben we heerlijk genoten van het mooie weer. Lekker naar de hoornseplas geweest met vrienden en buiten gegeten.
Mijn haar valt nog steeds flink uit (wat ook wel zo zal blijven.... ) dus draag ik nu vaak een petje om niet een hand vol haar te hebben als ik gel in doe en de hele dag rondfladderende haren in mijn gezicht te krijgen... Echt zichtbaar is het nog steeds niet. En tot die tijd is het toch een beetje raar om het eraf te scheren...

Nu ga ik lekker slapen.. X

Lente in de stad, herfst op mijn hoofd.... (3/12)

De derde chemo zit er op. Over het algemeen ben ik best positief. Ik probeer ook vooral positieve, leuke dingen op de Blog te zetten, maar soms is het gewoon kut! Zwaar kut! Maandag was het zo'n dag. Matthijs was gelukkig vrij want het was pasen. 'S ochtends moest ik al huilen. Mijn hoofd deed pijn en het bed lag vol met haren. En morgen weer chemo... Matthijs en ik waren het erover eens dat het veel te snel was. De afgelopen 2,5 week gingen zo snel en al met al ben ik nooit helemaal weer opgekrabbeld. Het weekend was heerlijk, maar daarna erg moe en veel hoofdpijn. We waren er gewoon nog niet aan toe. Snikkend zei ik dat het de volgende keer al na 2 weken weer raak is, dus deze keer was het nog lang. Tja... Brullend in Matthijs z'n armen vroeg ik wanhopig of we iets konden doen, of hij alsjeblieft IETS kon bedenken dat het niet meer hoefde. Dat ik niet meer wou, niet meer kon, dat het gewoon moest stoppen en wel nu! Maar ja Matthijs is ook maar Matthijs en kon mij alleen maar beamen in mijn gevoel en me stevig vasthouden. Voor hem is het ook niet makkelijk: al die pijn en het verdriet en hij kan ook niks. Staat totaal machteloos.

Onder de douche vielen de haren van mijn hoofd. Tijdens het afdrogen lag de douchebak vol. Bij elke creme die ik opsmeer zitten er haren aan mijn handen die weer ergens zijn losgeraakt. Gek werd ik ervan. Eerst pluktte ik aan mijn haar om te kijken hoe het er bij stond. Nu had ik elke keer 3 of 4 haren in mijn hand. 1 plek op mijn hoofd deed pijn (haarpijn) en daar waren de plukjes groter. Aan mijn haar zelf zie je nog niets. Het lijkt heel wat wat er afvalt, maar als je de haren op je hoofd gaat tellen is het peanuts. Maar ja, 1 kale plek is genoeg... Weer in tranen dat nou net de dag voor de chemo mijn haar moet gaan ronddwarrelen in een iets verder stadium. Maar wederom niks aan te doen. Geen gel in mijn haar gedaan en dus de hele dag, voor het eerst, met een petje opgelopen. Nu steekt er nog haar onderuit.....

'S middags door het bezoek van Magrita, As en Dali weer iets opgevrolijkt. In de stad (nu kan het nog..) in het newscafe lekker wat gedronken en gegeten. Daarna weer naar huis. Thuis ontzettend moe. Matthijs had gekookt, maar ik was zo verdrietig dat ik geen hap wegkreeg. Zo ontzettend bang voor dinsdag. Weer zo ziek. Weer dat rotinfuus wat er in moet. Weer alles opnieuw. Ik kon er niet meer positief over denken. Het luktte gewoon even niet meer. Sommigen zeggen: je zit na morgen al op een kwart! Ik denk alleen maar: dan moet dit hele blok dus nog 3 keer!!! Het is gewoon niet leuk. Het is gewoon heeel erg veel. Nog 10 keer! En na morgen nog 9! Oftewel: wat een kutzooi!!

Het bizarre is dat het zo kort op elkaar zit. 1 week ziek. 1 week opkrabbelen en inhalen. En dan weer 1 week ziek. Enzovoort. En dat een half jaar lang. Het is zo bizar leven... Aan de gewone dingen kom je helemaal niet toe. Studie, werk, saaie klusjes. Daar is het gewoon te kort voor. Er zijn niet nog 3 weken om weer even 'normaal' te doen. De week na de chemo zit zo vol met bezoek die ik tijdens de ziek-week niet kon ontvangen, even langs winkels waar ik een week niet heen kon en de paar klusjes die moeten gebeuren. En dan gaan we weer. Onvoorstelbaar, dat realiseer ik me nu eigenlijk pas echt.

Dinsdagochtend uiteraard niet leuk. Om 13.00 moesten we (mama en ik) in het ziekenhuis zijn. Daarvoor nog even snel wat cadeautjes voor Matthijs gekocht. 13.00 bloedprikken, 13.30 afspraak arts, werd 14.30. De leuko's waren weer (na 2,5 week!!!) te laag: 1.7. Toch wou hij wel doorgaan. Daarmee nemen we wel een risico omdat ze eigenlijk echt minstens 2.0 moeten zijn. De kans op infecties is dus echt enorm. Om die reden krijg ik nu 28 dagen preventieve antibiotica om zoveel mogelijk infecties in de kiem te smoren. Dat dekt natuurlijk maar een beetje dus de voorzorgsmaatregelen van de afgelopen 2 weken moeten nog meer aangescherpt worden. Geen zieke mensen hier, niet de stad in of welke winkel dan ook. Bah!!

Mijn haar lijkt vandaag trouwens weer wat vaster te zitten dus dat scheelt. Op de dagbehandeling weer wachten en na het infuusprikken (in 1 keer goed! JOEHOE!!) nog een uur wachten op de chemo. Kwart voor 4 was het toen de eerste zak eraan ging. In een noodtempo werd alles erdoorheen gespoeld om om 18.00 weer klaar te zijn. Hier wat ziekenhuisfoto's. Er volgen nog een paar van mij van gister maar ik heb het kabeltje van mijn camera hier niet..

De verpleegkundige vond het wel vreemd dat ik nog niet kaal ben. Vooral de rode chemo staat erom bekend niet al te lief voor haar te zijn. Ik heb dus gewoon supersterk power haar!! Ik merk trouwens wel op de rest van mijn lijf de vermindering van haargroei. Ik hoef mijn benen nog maar 1x in de 4 dagen te scheren ipv elke dag... Wenkbrauwen epileren: niet nodig.. Nagels knippen: ook niet. Dat zijn dan wel weer mooie voordelen.

De chemo verliep redelijk ok. 'S avonds leek ik ook wat beter dan de vorige keer, maar erg slap en een erg pijnlijk lijf met veel buikkrampen etc.

De nacht zijn we redelijk doorgekomen. Matthijs is vandaag vrij en ik blijf vandaag in bed. We zijn bij Matthijs thuis, dat is een fijne slaapkamer met veel licht en wireless internet (dankzij mijn technische inzicht!). Ik kan naar de gevels aan de overkant van de straat kijken en krijg eten en drinken op bestelling. Voor degenen die het ook maar iets interesseert (ik verveel met te pletter dus zo niet dan hebben jullie pech!) zet ik hier wat foto's neer van hoe ik er nu bij lig en wat mijn uitzicht is ;-).

Er wordt, zoals altijd, goed voor mij gezorgd. Ik ben wel wat misselijk, maar het is uit te houden. Ik hoop dat als ik vandaag echt rust houdt dat ik me dan misschien morgen ook wat beter voel dan de vorige keer. We zullen het zien. Ik wou nog even zeggen dat jullie berichtjes op mijn weblog me echt op de been houden (net als de kaartjes trouwens) dus blijf dat alsjeblieft doen!! Zeker op dit soort momenten voel ik me dan niet zo alleen en kan ik er weer even tegenaan...

Achtbaan van emoties

Een vreemde gewaarwoording... Opeens voel je je weer beter dan alle weken ervoor. De zorgen over het kaal worden en de rouw om alles neemt wat af en lichamelijk voel ik me behoorlijk goed op wat nare hoestjes na. De zon schijnt. Ik heb weer energie. Er zijn veel emoties die nu door elkaar heen lopen. Aan de ene kant ben ik wankel. Zodra ik moe ben stort alles om me heen in en kan ik niks meer aan. Een vork die op de grond valt is genoeg voor een avond huilen. Aan de andere kant voel ik me goed en heb ik een enorme drang om het leven op te zuigen. Iedereen wordt opgetrommeld om op een terrasje in de zon te gaan zitten, uit eten te gaan, naar de bioscoop. Ik koop kleren, tassen, sjaaltjes, oorbellen, alles om me goed te voelen en er leuk uit te zien. Ik kleed me weer leuk aan. De sneakers zijn weer ingeruild voor hakken. De make-up en oorbellen weer uit de kast getrokken. Bijna wanhopig geniet ik van alle leuke dingen die er zijn. Want....... het is weer bijna dinsdag. Zo ook dit weekend. Ik wil weg. Iets leuks doen. De wereld in. Dinsdag ben ik weer ziek EN wordt ik kaal. Aan de andere kant blijven deze gevoelens misschien wel telkens tussen de chemo's door. Het is ook niet onprettig. Ik heb me slap gelachen en intens genoten in de bioscoop. Maar financieel zouden een half jaar van deze uitsattingen niet zo handig zijn... Ik geniet ook van een sjaal die ik om kan hebben zonder coltrui (dat jeukte vroeger vreselijk), of van een bioscoopbezoek zonder 2 uur lang mijn benen ongegeneerd open te krabben. Toch slaap ik nog steeds heel slecht en is moeheid funest. Deze week is weer zo anders dan de vorige en dat is ook wel verwarrend. Er zit dus maar 1 ding op en dat is leven bij de dag. Vandaag lekker niks, uitrusten, boek lezen, film kijken. Morgen zien we wel weer verder....

pruiken 2

Nog even ter verduidelijking: de pruiken zijn een impressie van ALLE gepastte pruiken, dus niet degenen waar ik nu uit zal kiezen. Juist ook een paar hele lelijke erbij gezet. Er waren er nog veeeel meer en vanaf de foto is het sowieso moeilijk te zien, dus het blijft een verassing! :-)

Pruiken en kappers

Een dag in het teken van haar:

Pruiken

Bijna 2 uur lang hebben we (As, Matthijs en ik) heeel veel pruiken gepast. De mevrouw was nou niet bepaald wat je noemt vrolijk, in tegenstelling tot ons.. Toch voelen die pruiken veel minder echt aan dan ik dacht. Daarentegen staan heel veel kapsels mij wel, de vraag is alleen: hoe wil ik er het komende half jaar (en volgens die mevrouw toch zeker wel een jaar...) uitzien? Ik ben er nog niet uit. Misschien ben ik toch meer een sjaaltjes-meisje maar hierbij een impressie.

Kapper

En toen naar de kapper. Zoals ik eerder al schreef wil ik niet dat als mijn haar gaat uitvallen ik enorme plukken in mijn handen/borstel/bed/vloer heb. Sommige mensen scheren hun hoofd preventief kaal, maar ik moet toch wel eerst het gevoel hebben dat het ECHT uitvalt. Dus daarom eerst mijn haar kort. Dan wordt het uitvallen toch opgemerkt, maar niet met enorme confronterende plukken. Ik heb een vaste kapper die al een jaar lang allerlei kapsels bij mij uitprobeert en die het altijd mooi maakt. Dus vooruit. Ik moet zeggen ik vond het knap spannend. Maar..... ik ben eigenlijk best tevreden! Ik zei toen Johnny (de kapper) klaar was: ja hallo nou wil ik helemaal niet meer kaal worden, eikel! Kon ie wel om lachen, hihi. Nou nogmaals een impressie van mijn nieuwe uiterlijk.