.

"Wanneer we er het minst op bedacht zijn, gooit het leven ons plots in het diepe om onze moed en onze veranderingsgezindheid op de proef te stellen.”

maandag 23 juli 2007

Blazen

Sinds ik autorij (en dat is ondertussen alweer een tijdje..) heb ik altijd al eens een blaastest willen doen. Dat lijkt me nou leuk, zo’n stoere politieagent die je streng aankijkt en je dan verteld hoe en hoe hard je moet blazen. Ik dan met grote ogen en een lief lachje het eerst een paar keer fout doen (is toch best lastig, blazen) en dan met een engelenlachje wachten tot de stoere agent, inmiddels ook lief lachend, vertelt dat je natúúrlijk geen alcohol in je bloed hebt. Tja…..

Nou ben ik in de afgelopen jaren wel eens langs alcoholcontroles gekomen, maar altijd op een moment dat het bijzonder slecht uitkwam. Op de een of andere manier vertrouwen politieagenten mij ook altijd dus ik heb tot nu toe altijd door mogen rijden.

Vandaag kreeg ik de kans om mijn longen eens aan een blaastestje te onderwerpen. Alleen was het doel nu niet om mijn alcoholpromillage te meten, maar om het effect van de chemo op mijn longen te meten. Reden te meer dus om goed mijn best te doen.

Eén van de chemo’s die ik krijg is Bleomycine, voor de fans van Lance Armstrong ook wel bekend als dé chemo die hij niet kreeg. Deze Bleo, voor ingewijden, heeft namelijk de nare eigenschap longschade te kunnen aanrichten. Dat kon Lance natuurlijk niet hebben, vandaar. Bij mij gingen we vandaag checken in hoeverre die schade er al dan niet is.

Met mijn moeder en broertje was ik in het ziekenhuis op dezelfde poli als waar we in februari te horen kregen dat ik kanker heb. Dat blijft een beetje vreemd. In een kamertje heb ik een uur lang me helemaal leeg en vol geblazen. Het meisje was zo overtuigend (ja kom maar, kom maar, kom maar, nog verder, jaaaa, je kan nog meer uitblazen, toe maar, nog even… JA!) dat als ik mocht uitblazen ik achter me mijn moeder heel hard hoorde mee puffen. Ik wist soms werkelijk niet waar ik het vandaan moest halen, volgens het meisje uit mijn tenen. Door het vocht wat in mijn longen zat doet diep inademen nog steeds best wel pijn, maar het lukte allemaal redelijk.

Na een uur blazen kreeg ik nog de gevreesde arteriepunctie. Dan prikken ze met een naald in je pols in een slagader om te kijken hoeveel zuurstof je in je bloed hebt. Die prik heb ik zes jaar geleden ook een keer gehad en dat was verschrikkelijk. Deze jongen deed het bijzonder goed en dus viel het erg mee. De rest van de ochtend leek het wel net of ik mijn polsen heb doorgesneden met zo’n verband om mijn pols. Maar ja.

Voor alle testen ben ik met vlag en wimpel geslaagd! De chemo heeft geen aantoonbare schade aangericht dus dat is bijzonder goed nieuws!

Met sporten gaat het ook nog steeds goed. Ik ben zelfs afgelopen vrijdag na de chemo wezen sporten. Toen vond ik mezelf wel een bikkel. J Het is heerlijk om een paar keer in de week actief bezig te zijn, zeker op een plek waar je gewoon lekker jezelf kan zijn. Dus meestal is het heel gezellig en soms voel ik me k*t en krijg ik een knuffel. Ook dan weer vind ik het bijzonder dat je allemaal leuke mensen ontmoet die er ook echt voor zorgen dat ik makkelijker door deze periode heen kom. (Ik weet niet of Edwin dit ook leest, maar voor het geval dat ie het wel leest ga ik niet teveel veren in zijn kont steken ;-) ) Maar laat ik het er maar op houden dat ik het niet beter had kunnen treffen, zowel qua gezelligheid als begeleiding en elke keer weer een extra push om door te gaan.

Mijn conditie neemt nu wel weer heel erg af. De gewichten gaan wel goed, maar met fietsen moet ik echt een stapje terug doen. Mensen die mij kennen weten dat ik niet hou van een stapje terugdoen, maar forceren is volgens Edwin uit den boze! En aangezien ik een enorm gevoel voor gezag heb (hahaha grinnikte zij zelf…) hou ik me daar maar aan. ;-)

Veel van jullie willen nog weten hoe het met mijn haar gaat. Nou ik heb er even naar geïnformeerd, maar echt vrolijk zijn ze niet meer. Mijn broertje verwoorde het gister treffend: tja, je lijkt wel een oude man! Nou zo staat het er dus voor. Er zit nog haar op, maar het is weinig, droog en dun. Je kan door mijn haar heen zo mijn schedel zien. Met een pet op lijkt het heel wat, maar zonder voel ik me echt verminkt. Vreselijk. Ik kan me haast niet meer voorstellen hoe het is om een bos haar te hebben die ook nog eens niet uitvalt… Onvoorstelbaar. Deze haren gaan er voor de laatste chemo ook nog af. Dan zet ik de tondeuse erop. Ik wil met een verse bos nieuwe haren mijn hernieuwde leven beginnen en niet met een dood bosje wat nog voor de helft uitvalt.

Nu ga ik eerst een paar dagen heerlijk zeilen op het IJselmeer. Ik rij vanavond met Moena naar Workum alwaar wij aan boort zullen stappen. Even heerlijk uitwaaien, wegregenen en boeken lezen!!

7 opmerkingen:

Nadja zei

Wat een geweldig stukje heb je weer getikt, Roos! En goed nieuws dat je longen nog heel zijn. Heel veel succes met de laatste loodjes en dat je maar de prachtigste bos haar mag terugkrijgen die er is.

Femmy zei

Wat goed dat je longen niet beschadigd zijn! En dat haar, tja, misschien inderdaad beter om er korte metten mee te maken om daarna weer voor een volle bos te sparen. Ik hoop dat je heel veel plezier hebt gehad met het zeilen en dat je niet al te veel last hebt gehad van de regen. Liefs!

Anoniem zei

Whahaha... En ineens moet ik denken aan het voorval waar we in de auto zitten van Matthijs om jou scheurbakkie op te halen.. en we ook langs een controle kwamen... gelukkig werden wij niet aangehouden (wel de man met de veeeels te korte vieze korte broek) en we onze reis konden voortzetten... jay!

Fijn om te horen dat het allemaal goed met je is! Dubbel JAY! Ik bel je morgen even over het oppassen op mijn geweldige neefje...

xxx As

Anoniem zei

Wauw, 20 dagen nog maar tot de laatste chemo. Ongelooflijk hoe snel het is gegaan (voor iemand die het zelf niet hoeft mee te maken natuurlijk). En wat fijn om te horen dat je longen er niet erger aan toe zijn. Wij zijn het afgelopen weekend ook wezen zeilen. Vooral zondag erg nat geworden. Hoe was het weer bij jou? Ik hoop beter! lfs Feikje

diena zei

He Roos,

Was het zeilweekendje gezellig? Vast wel, daar zorgt Moena wel voor! Ik hoop dat je je een beetje hebt op kunnen laden voor de laatste loodjes! Sterkte!

liefs, Diena

Anoniem zei

Effe spammen hoor, kverveel me een beetje (en de dag is nog maar net begonnen.... zucht)...
Dus ik tel met je mee af... dagelijks ;) nog maar achttien dagen en dan is die berg ook beklommen :)
gr Mæike

Anoniem zei

Lekker gezeild? Vast wel! Super dat de chemo's geen gevolgen hebben gehad voor je longen!

Enne, het aftellen kan nu echt beginnen he, minder dan drie weken.
Ook die laatste loodjes kom je door! Dat weet ik zeker! Succes!

liefzz, yvonne